Pizzabakker op locatie.

70! kinderen ('t kunnen er nog een paar meer zijn geweest) en een paar begeleiders: 't was dringen voor de tafel. Zoveel pizza's bakten wij nog nooit in 1,5 uur. 

Zo'n 70 kinderen hadden vorige week zaterdag een uitje en bij terugkomst in Zeewolde werden ze verrast met versgebakken houtoven pizza's. Ik hoor 't mijn opdrachtgever nog vragen: "kun je ook voor wat kinderen pizza's bakken Eric?" "Natuurlijk kunnen we dat" riep ik enthousiast. Dat het er zoveel waren deelde hij later laconiek nog even mee. Dat hebben we geweten!


Een Piaggio vol pizzaplezier!

En dus werd de Piaggio, fris gespoten en nét bestikkerd, volgeladen met veel deeg, héél veel deeg! Pizzatoppings, bordjes (die later helemaal niet nodig bleken), onze mobiele pizzaoven, de inklapbare werktafel, het roestvrijstalen werkblad, heel veel droog eikenhout en een flinke portie goede wil. Het was gelukkig een thuiswedstrijd, Zeewolde is niet zo ver rijden.

Pizza oorlog

't was oorlog voor onze tafel. Kinderen hebben nou eenmaal niet zo heel veel geduld. Salami! Kaas! Ananas! Zonder tomatensaus! Zonder Kaas (ja, echt)! Een hoop wensen werden kenbaar gemaakt. Gelukkig sprong er een nogal doortastende mevrouw even bij om e.e.a. in goede banen te leiden want 'de grootste schreeuwerd eet de meeste pizza' dreigde de stelregel te worden. 

Wij hoefden ons dus alleen nog maar even bezig te houden met bakken. "60 pizza's per uur" roep ik altijd enthousiast als ze me vragen hoeveel pizza's ik kan bakken. Dat is best een enthousiast antwoord, ik weet nu heel zeker dat we dat ook daadwerkelijk redden! We hebben in 1,5 uur tijd meer dan 90 pizza's gebakken.

Mooi om te zien dat alle kinderen en hun begeleiders genoten van onze versgebakken houtoven pizza's. 


Hieronder een impressie in beeld!





De Piaggio.

Wat zou een Italiaanse Pizza cateraar nou zijn zonder een authentieke Italiaans Piaggio? "Helemaal niks", dachten wij. En voor we het wisten stond íe al op de oprit te glimmen. Nou ja, glimmen.... hij stond er. 

Heel romantisch bedacht hoor en ik zag mezelf er al in rond toeren. Een prachtige Italiaanse volbloed op drie wielen. Ferrari rood had ik 'm bedacht. M'n oven achterin en gassen maar van klus naar klus. Overal waar ik reed zou ik aandacht krijgen en zouden de mensen mijn naam gaan onthouden. Ik zou met mijn fijne houtgestookte pizzaoven overal pizza's gaan bakken.

 De realiteit is, zoals vaak, nét iets anders. Ietsje minder ook. De volbloed Italiaanse, knal-rode driewieler werd, om 't een beetje betaalbaar te houden, een grijze. Zo ééntje met een brommer motortje. Windje mee haalt íe de 45 nét! En noemde ik 't mini Italiaantje nou grijs? Hij is eigenlijk blauw of beige, daar zijn we nog niet helemaal uit. De vorige eigenaar heeft 'm met wat grijze verf en een verfrollertje mishandeld. Van binnen en buiten is er grijze verf op gekliederd en het ergste is dat íe aan de binnenkant nooit goed gedroogd is. Schuur dat er maar eens af.


Klussen!

En dus ben ik nu in de nachtmerrie beland die 'klussen' heet. Liters Thinner smeer ik erop om die zachte grijze verf eraf te krijgen. Ik heb inmiddels de bovenarmen van een bodybuilder door al dat gepoets. Als ik die klus heb gekaard volgt straks het schuren. Weer zo'n fijn werkje.

Gelukkig heb ik een handige buurman die van klussen houdt en zonder blikken of blozen allerlei onderdelen van m'n Piaggio afschroeft. Ik sta er meestal paniekerig bij te kijken en roep iets in de trend van: "onthou je wel even hoe dat er weer op moet!". Meestal kijkt buurman Bas me dan even meewarig aan. "het kan er maar op één manier weer op hoor". Ik gooi nog maar wat Thinner op een oude lap en poets nog wat grijze verf weg. 

De Piaggio klus!